Zo natuurlijk
Eindelijk was het dan zover. Het moment waarop we gewacht hadden, niet gewoon gewacht, we keken er naar uit. Er waren twee teefjes loops maar het wachten was juist op Amber. Ze werd dan ook door ieder gezinslid nauwlettend in de gaten gehouden. Mijn mobiel ging op de gekste momenten over. Bij de bakker, in de supermarkt op mijn werk: “ mam, het is zover we zien bloed”. Vervolgens: “ O nee, toch niet, sorry mam.”
Aan tafel werd er, tot grote ergenis van de oudste van dertien, over weinig anders gesproken dan alleen nog over honden, loops zijn, dekkingen, reuen en pups. Voor zover er nog gesproken kon worden….Aslan piepte en jammerde.

